Melody of life ~ ♡ 和也 ♡

เพื่อนส่งเมลมาให้อ่าน อ่านแล้วก็รู้สึกเห็นด้วย เลยเอามาเก็บไว้ตรงนี้ เผื่อใครยังไม่ได้อ่าน

คนเค้าว่า

     ความรักเหมือนตู้โทรศัพท์สาธารณะ

     ตู้ที่เดินตรงเข้าไปมักโทรได้เฉพาะหมายเลขฉุกเฉิน

     ตู้ที่ใช้ได้มักต้องต่อคิวยาวเหยียด

     แต่พอถึงคิวเราเหรีย­ญกลับหยอดไม่ลงซะงั้น

     กว่าจะเจอตู้ที่โทรได้จริงๆ ก็ต้องเดินหาจนเมื่อย

     และเมื่อเจอแล้วก็ต้องเตรียมเหรียญ­ไว้หยอดสม่ำเสมอ

     ไม่อย่างนั้นคุยๆ ไปสั­­ญญาณอาจถูกตัดขาดไป

     ต่อใหม่เท่าไรก็ไม่ติด

     เหรียญ­ ในที่นี้เปรียบได้กับ ความเอาใจใส่ การมีเวลาให้

     เพราะถ้าเธอไม่มีทั้ง 2 สิ่งคอยหล่อเลี้ยงความรัก

     สั­­­ญญาณของความสัมพันธ์ก็จะถูกตัดขาดในที่สุด

     และไม่สามารถเรียกสั­­ญญาณเดิมกลับมาได้อีก

     ส่วนความเป็นเพื่อนนั้นเหมือนโทรศัพท์บ้าน คุยนานเท่าไหร่ก็ 3 บาท

     คบกันแบบไม่ต้องลงทุนจนหมดเนื้อหมดตัว ไม่ต้องต่อคิวใคร ไม่ต้องเดินหาจนเมื่อย

     แต่ตอนสิ้นเดือนต้องจ่ายค่าบริการให้ตรงเวลาก็เท่านั้น

     ค่าบริการในที่นี้เปรียบได้กับ ความจริงใจ ที่คนเป็นเพื่อนต้องมีให้กัน

     อย่างไรก็ตาม เราควรบริหาร ค่าใช้จ่ายของความสัมพันธ์ให้ดี

     อย่าเอาเงินที่มีอยู่ไปแลกเหรีย­ญแล้วหยอดตู้โทรศัพท์สาธารณะจนหมด

     กระทั่ง .... ไม่เหลือจ่ายค่าโทรศัพท์บ้าน

     กระทั่ง .... ไม่เหลือจ่ายค่าอาหารของตัวเอง

     มีความรักแล้วอย่าลืมเพื่อน

     และเมื่อมีเวลาให้กับความรัก/มีเวลาให้กับความเป็นเพื่อนแล้ว

     อย่าลืมที่จะมีเวลาให้กับครอบครัวและตัวเองด้วย..... ....