Melody of life ~ ♡ 和也 ♡

                คุณจะรู้สึกคุณค่าของเงินที่คุณมีเมื่อไหร่ ก็คงเมื่อคุณจำเป็นต้องใช้มันแต่คุณไม่มีมันมากพอที่จะใช้ วันนั้นเป็นวันที่ชั้นรู้สึกได้ดี ผ่านมาแค่สองวันเองนะ มันก็ตลกดีที่ตอนกลางวันเพิ่งจ่ายค่าแม็กกาซีนไปสามร้อยกว่าบาทด้วยความรู้สึกเฉยๆ ไม่ได้รู้สึกว่ามันแพงหรืออะไรเลย แต่ตอนเย็นกลับต้องมารู้สึกกับเงินสิบห้าบาทและเหรียญบาทสองเหรียญ

                ตั้งแต่แม่ป่วย เราต้องทำงานบ้านเอง ต้องไปจ่ายตลาดเอง มันเหนื่อย ต้องดูคนป่วย ไหนจะงานบ้าน ต้องดูคนไม่ป่วยด้วย เพราะคนไม่ป่วยก็ไม่ยอมทำอะไรด้วยตัวเองเหมือนกัน ทุกคนติดกับคำว่าสบาย ไม่เคยต้องทำงานบ้านเองมาก่อนทั้งนั้น และบางคนก็ยังรักที่จะสบายเช่นนั้นต่อไปโดยที่ไม่สนใจว่าคนที่ทำอยู่จะเหนื่อยหรือเปล่า

                จากที่ไปตลาดเองก็เลยได้เห็นกับตาว่าราคาเนื้อสัตว์ ผัก ผลไม้ที่ต้องซื้อ มันขึ้นราคาไปมากน้อยแค่ไหน ขึ้นถี่แค่ไหน จนทุกวันนี้ไปแล้วก็ได้แต่เดินวนไปวนมา แทบจะไม่อยากกินอะไรเลย ขายเข้าไปได้ยังไง  ยังดีหน่อย ตอนนี้ราคาไก่กับหมูลดมานิดนึง แต่ผักแพงขึ้นอีก ข้าวก็ไม่ต้องพูด ยังนึกสงสัยร้านข้าวที่ม. ยังมีร้านที่ขายแค่จานละ๑๕บาทอยู่ ข้าวที่ตักเข้าปากก็ยังไม่ได้อยู่ในเกณฑ์ที่กระเดือกไม่ลง กับข้าวแต่ละอย่างก็ยังมีเนื้อมีผักปริมาณพอสมควร ไม่ได้น้อยกว่าร้านจานละ๒๐แต่อย่างใด

                นึกขอบคุณข้าวร้านนี้มากที่ทำให้ไม่ต้องทนแบกความหิวไปจนถึงบ้าน รู้สึกขอบคุณที่ตัวเองยังโชคดีกว่าใครอีกหลายๆคนที่ได้เห็นข่าวพวกเค้าในโทรทัศน์ แต่ละคนมีชีวิตที่ลำบาก หาเช้ากินค่ำ ป่วยแต่ไม่มีเงินจะรักษา ไม่ได้เรียนหนังสือ ไม่มีโอกาสที่จะได้กินข้าวครบสามมื้อ ไม่ได้อยู่อาศัยในบ้านที่ไม่ต้องกลัวเปียกเวลาฝนมา เรายังโชคดีกว่าเค้ามากนัก

                แล้วทุกวันนี้เรากำลังทำอะไรอยู่ จะอยากได้อะไรอีก ของบางอย่างไม่ได้ซื้อมา มันจะตายมั้ย แล้วซื้อมา ทำอะไรกับมันบ้าง ได้ใช้มันมั้ย อย่างซิงเกิลเพลง อัลบั้ม ดีวีดีคอน ซื้อมาไม่เคยแกะ ซื้อมาทำอะไร แพมเฟ็ตที่อ่านไม่ออก ได้แต่เปิดดูรูปที่ตัวเองก็เห็นแล้วจากเวป เปิดดูไม่เกินสองทีก็เก็บ ไม่เคยเอามาดูอีก แฟ้มที่ไม่เคยใช้ ไม่เคยแกะอีกเช่นกัน

                เบื่อชีวิตตัวเองเต็มที รู้สึกเงินจำนวนเท่าไหร่ที่เสียไปกับตรงนี้ ถ้าเป็นเงินที่ตัวเองหามาได้เอง ซื้อได้โดยที่ยังใช้ชีวิตได้เป็นปกติเหมือนเดิม อันนั้นมันก็อีกเรื่อง ทำตามสบาย แต่ตอนนี้เงินเก็บหมดแล้ว มันหมดมาหลายเดือนแล้ว เป็นปีแล้วที่อยู่กับวงจรอุบาทว์แบบนี้ ที่ต้องอดข้าวกลางวัน ต้องไม่ซื้อหนังสือที่ตัวเองอยากอ่าน ต้องเลิกซื้อแม็กกาซีนที่ตัวเองอ่านประจำ ต้องเลิกดูหนัง ต้องเลิกซื้อการ์ตูน เพียงเพราะอยากได้ของพวกนั้น ซิงเกิลเอย อัลบั้มเอย ดีวีดีคอน ของหน้าคอน กี่วง มีให้ซื้อทุกเดือน

                บางครั้งก็ถามตัวเอง มันคือความสุขจริงๆงั้นเหรอ กับการได้ของพวกนี้มา ได้มาแล้วยังไง ได้มาแล้วก็เปิดดูบ้างสองสามทีเก็บ แล้วก็ไม่ได้หยิบมาดูอีก นี่หรือความสุข ความสุขชั่ววูบที่แลกมาด้วยอะไรหลายๆอย่างที่ขาดหายไป ตอนนี้ว่าจะไม่ซื้ออะไรอีกแล้ว ของหน้าคอนวงไหนก็จะไม่สั่ง ตอนนี้มีค่าของที่ต้องเคลียร์เพราะสั่งไปแล้วยกเลิกไม่ได้ ก็มีค่าซิงเกิลสามแผ่น อัลบั้ม 1 แม็กอีก 1 เคลียร์ตรงนี้จบก็ว่าจะไม่ซื้ออะไรอีกแล้ว พอกันที

ถึงภาพของจะสวยแค่ไหน แต่พอนึกถึงการที่ต้องมาดิ้นๆหาเงิน เก็บเงินเพื่อมาซื้อของเหล่านี้ รอให้มีเงินเหลือใช้ก่อนแล้วกัน จะกลับไปซื้อ เพราะถือว่าอุดหนุนของแท้ เพิ่มยอดขายให้ศิลปินบ้าง และคราวนี้ก็คงจะแกะมาฟังจริงๆ ไม่ใช่เก็บไว้ แผ่นเจ๊งเมื่อไหร่ก็ไม่รู้เลย