Melody of life ~ ♡ 和也 ♡

        วันนี้ไปสยาม ตอนแรกกะจะไปดูงานนิทรรศการและงานa book fair

        แต่เนื่องจากต้องไปคนเดียว แดดก็ร้อน เลยเปลี่ยนกำหนดการเอาดื้อๆ

        เป็นว่าไปเช้า รีบกลับก่อนเที่ยง แต่...... ไม่เป็นอย่างนั้นน่ะสิ

        กว่าจะออกจากบ้าน กลัวไปสยามเกิน11โมง เลยต้องนั่งรถไฟฟ้าไป

        แต่ก็ไปถึงเที่ยงอยู่ดีอ่ะ ไปถึงก็เดินหาลานเอเทรียม1

        แล้วก็ไปเอาของที่สั่งกับน้องนัตไว้ ไม่เจอเจ้าตัว

        แต่เจอพัฟฟินกับปุ้ง พัฟในรูปน่ารักกว่าแฮะแต่เจอตัวจริงก็น่ารักอยู่ดีแหละ

        ส่วนน้องปุ้ง ตัวจริงดูดีกว่าในรูปเยอะเลย เด็กเกินกว่าจะเรียกว่า_่าแ_่ ได้นะ 

        ยังไงก็ขอบใจทั้งสองคน ทำงานกันแข็งขัน  และเราก็รีบๆเดินไปลิโด้

        จะไปดูงาน4B แต่เดินยังไงก็หาไม่เจออ่ะ ว่าแล้วมาคนเดียวจะต้องอดดู

        เพราะไม่รู้ทาง จะถามคนแถวนั้นก็ไม่กล้า เค้าจะรู้มั้ยอ่ะว่าห้องที่จัดงานมันอยู่ตรงไหน

        เห็นหน้าิลิโด้แปะโฆษณาคุโรซากิ โรงหนังสยามยังฉายอยู่นี่ ยังไม่ออก เอาไงดีนะ

        และแล้วเราก็เดินดิ่งตรงไปโรงหนังสยาม ตอนนั้นเที่ยงจะครึ่งละ ก็ถามพนักงานขายตั๋ว

        ยังซื้อตั๋วดูคุโรซากิรอบเที่ยงครึ่งได้อยู่มั้ยคะ เค้าก็บอกว่าได้ ก็เลยซื้อมาใบนึง

        ดูคนเดียวก็ได้ ไม่คิดมาก พนักงานก็แสนดี เอาตั๋วให้ดูเพื่อถามว่าที่นั่งตรงไหนคะ

        แน่ะ บอกแค่ว่า แถวนี้เหรอ ก็อยู่แถวๆนั้นแหละ แต่มันมีสองฟากนะ ดูดีๆล่ะ

        บอกมาแค่นี้ จะรู้มั้ยวะ ก็เดินดุ่มๆไป แถวM อ้อ...เจอละ แต่ไม่มีเลขที่นั่งชั้นนี่

        สงสัยอีกฟาก ก็เดินไปอีกฝั่ง เจอคนนั่งอยู่แล้ว ชายหญิงสองคน เด็กๆอ่ะ วัยรุ่นนี่แหละ

        เราก็ขอทางเค้า ผู้ชายก็ยกกระเป๋าให้เดินผ่านไป แล้วเราก็มองหาที่นั่งตัวเอง

        อ้าว เลขมันเกินที่เราแล้วนี่ นับๆย้อนไป น้องสองคนนั้นนั่งที่ชั้นอ่ะ ทำไงล่ะ

        ก็เลยเดินไปบอกผู้ชายว่า ขอโทษนะคะ ที่นั่งM6อยู่ตรงไหน ความจริงก็รู้น่ะแหละ

        ว่าที่คุณพี่นั่งอยู่นั่นแหละM6  แล้วเค้าก็พูดออกมาว่า เอ็มหก เอ็มหก สำเนียงแปลกๆ

        เราก็เริ่มเอะใจ มองหน้าคนตอบดีๆ อ้าว ญี่ปุ่นนี่หว่า ซวยละชั้น

        ตอนนั้นความคิดก็แว่บขึ้นมาในหัว ภาษาญี่ปุ่นได้มั้ย ไม่ได้

        อังกฤษล่ะ คนญี่ปุ่นไม่เก่งอังกฤษพอๆกับเรานี่นา

        เอาไงดีวะ 

        แล้วเราก็พูดบอกเค้าไปโดยที่ไม่ได้คิดอะไรต่อแล้วว่า Sorry แล้วก็เดินมานั่งอีกที่เลย

        ความจริงอ่ะ ถ้ามีสติก็คงตอบหรือพูดจาอะไรที่มันควรจะดีกว่านี้ออกไป

        ก็ได้แต่คิดในใจหลังจากนั่งเก้าอี้แล้วว่า ทำไมต้องตกใจและรีบพูดว่าsorryแล้วเดินจากมาแบบนั้นนะ

        แย่จัง 

        ตอนดูอยู่ในโรง น้องที่นั่งข้างหลังคุยกันตลอดเลย ดีนะไม่มาสปอยล์หนังอ่ะ ไม่งั้นคงเคือง

        มะพีออกมาก็กรี๊ด แต่เสียงไม่ดัง อันนี้พออภัย แต่จะคุยกันทำไม ตอนหนังฉายเนี่ย

        รำคาญ  นึกในใจ เป็นโชคดีของชั้นหรือเปล่าที่ไม่ไปดูรอบแฟนคลับ

        เพราะไม่แน่ใจตัวเองว่าถ้ากำลังดูหนังอยู่ แล้วมีคนกรี๊ดหน้ามะพีทุกห้านาที

        เราจะแฮปปี้อยู่มั้ย  ก็ชอบมะพีนะ แต่เวลาดูหนังในโรงชอบดูเงียบๆ ไม่ชอบให้ใครรบกวน

        ก็เลยชอบเช่าหนังมาดูที่บ้านมากกว่า แต่หนังหลายๆเรื่องดูในโรงก็รู้สึกดีกว่าดูที่บ้านนะ